Od czego zależy cena złomu i jak dostać lepszą stawkę

Najprostsza zasada brzmi: im cenniejszy metal i im bardziej jednorodny gatunek, tym wyższa stawka. Miedź jest wielokrotnie droższa od stali, ale w obrębie samej miedzi różnice też są duże. Czysty drut miedziany bez izolacji i bez nalotu to najwyżej wyceniana klasa, rury i blachy miedziane z resztkami lutu to klasa niższa, a miedź z domieszkami lub mocno utleniona trafia jeszcze niżej.

Podobnie z aluminium. Profile okienne bez uszczelek, blachy, odlewy, puszki i wióry to osobne pozycje w cennikach i każda ma inną cenę. Stal nierdzewna jest wyceniana według zawartości niklu i chromu, dlatego skup często sprawdza ją magnesem albo analizatorem. Przy złomie stalowym liczy się podział na ciężki i lekki: grube elementy konstrukcyjne są warte więcej niż cienka blacha, bo dają więcej stali na jednostkę objętości i lepiej się przetapiają.

Orientacyjne stawki, które pokazujemy w wycenie, wyglądają tak:

To widełki, a nie cena gwarantowana. Konkretną stawkę podaje odbiorca po obejrzeniu partii. Pełne zestawienie dwudziestu materiałów znajdziesz na stronie ceny złomu.

Skup płaci za metal, a nie za to, co do niego przylega. Ziemia, beton, drewno, plastik, guma, farba czy olej to masa, którą odbiorca musi oddzielić albo za którą sam zapłaci mniej w hucie. Dlatego zanieczyszczona partia dostaje niższą stawkę albo potrącenie procentowe od wagi.

Szczególnie widać to przy kablach. Przewód miedziany w grubej izolacji ma niewielki udział miedzi w masie, więc stawka za kilogram jest dużo niższa niż za czystą miedź. Widełki 4 do 14 zł/kg dla kabli w izolacji wynikają właśnie z tego, ile metalu jest w środku. Więcej o tym, jak skupy wyceniają przewody, piszemy na stronie skup kabli.

Przy wiórach z obróbki skrawaniem duże znaczenie ma emulsja i olej. Wióry ociekające chłodziwem ważą więcej, niż wynika z samego metalu, i stwarzają problem przy przetapianiu. Odciekanie wiórów w pojemniku z sitem przed oddaniem to prosty sposób na lepszą cenę i mniej sporów o wagę.

Mieszana partia jest zwykle wyceniana według najtańszego składnika albo według średniej, którą skup ustala ostrożnie, na swoją korzyść. Jeśli w kontenerze leży stal, aluminium i kilka kilogramów mosiądzu, łatwo stracić na tym, że cenny metal zostanie policzony jak stal.

Rozdzielenie materiałów do osobnych pojemników zajmuje niewiele czasu, a często daje największą różnicę w kwocie. Osobno warto trzymać miedź, mosiądz, aluminium, stal nierdzewną, stal zwykłą, kable i akumulatory. Te ostatnie są odpadem niebezpiecznym o kodzie 16 06 01*, więc i tak nie powinny trafiać do wspólnego kontenera.

Duża partia jest dla skupu tańsza w obsłudze w przeliczeniu na kilogram. Jeden przyjazd ciężarówki po pięć ton kosztuje podobnie jak przyjazd po pół tony, więc przy większej ilości odbiorca może zaproponować wyższą cenę i odebrać partię na swój koszt.

Liczy się też regularność. Zakład, który co miesiąc oddaje podobną ilość wiórów albo ścinków, jest dla odbiorcy przewidywalnym dostawcą, a to argument w negocjacjach. Przy cyklicznych odbiorach warto zebrać kilka ofert i porównać je w dłuższym okresie, a nie tylko przy pojedynczej partii.

Cena za kilogram to tylko część rachunku. Jeśli jeden odbiorca płaci więcej, ale wymaga dowiezienia partii na plac oddalony o sześćdziesiąt kilometrów, po odjęciu kosztu paliwa, czasu pracownika i wynajmu pojazdu możesz zarobić mniej niż u odbiorcy, który przyjedzie sam i zapłaci odrobinę niżej.

Dlatego porównując oferty, patrz na trzy rzeczy naraz: stawkę, sposób odbioru i termin. Znaczenie ma też to, czy odbiorca podstawia kontener, czy ładuje partię na miejscu, i czy potrzebny jest wózek widłowy albo dźwig.

W dużych miastach i w regionach przemysłowych działa więcej skupów i zakładów przetwarzania, więc konkurencja o materiał jest większa. W mniejszych miejscowościach wybór bywa ograniczony do jednego czy dwóch punktów, a wtedy stawka w cenniku jest zwykle niższa, bo nie ma z kim jej porównać. Znaczenie ma też odległość od huty albo dużego przetwórcy, do którego skup wozi zebrany materiał.

Dlatego warto pokazać partię kilku odbiorcom naraz, także tym spoza najbliższej okolicy. Odbiorca z większym zasięgiem może zaproponować lepszą cenę, jeśli ma po drodze inną partię albo regularnie jeździ w Twoją stronę.

Skup chętniej płaci za materiał, który łatwo załadować, przewieźć i przetopić. Długie profile, całe maszyny czy elementy z dużą ilością tworzyw wymagają cięcia albo demontażu, co odbiorca uwzględnia w cenie. Jeśli możesz bezpiecznie pociąć elementy albo zdemontować części niemetalowe, zwykle się to opłaca.

Przy firmach dochodzą dokumenty. Przekazanie odpadu wymaga karty przekazania odpadów w BDO i odbiorcy z odpowiednim wpisem w rejestrze. Sprawnie przygotowane dane przyspieszają odbiór i zmniejszają ryzyko, że partia trafi do podmiotu bez uprawnień. Osoba prywatna takiej karty nie wystawia, ale przy odbiorze musi okazać dokument tożsamości.

• Sprawdź orientacyjne widełki dla swojego materiału, zanim zadzwonisz albo wystawisz partię.

• Rozdziel metale do osobnych pojemników i oddziel kable, akumulatory oraz elektroodpady.

• Usuń ziemię, drewno, plastik i resztki płynów, a wióry odsącz z emulsji.

• Podaj rzetelną masę i zrób zdjęcia, żeby odbiorca mógł wycenić partię bez dodatkowej wizyty.

• Porównaj kilka ofert naraz i licz cenę razem z transportem i terminem odbioru.

• Przy cyklicznych odbiorach negocjuj warunki na dłuższy okres, a nie tylko pojedynczą dostawę.

Jeśli oddajesz głównie metale kolorowe, przeczytaj też, jak skupy wyceniają poszczególne gatunki na stronach skup miedzi i skup aluminium.

Cena złomu to wypadkowa notowań giełdowych, kursu walut, gatunku metalu, czystości, sortowania, ilości, transportu i konkurencji w regionie. Na rynek nie masz wpływu, ale na przygotowanie partii i liczbę porównanych ofert masz wpływ całkowity. Najwięcej zyskujesz, gdy oddajesz posortowany, czysty materiał i pozwalasz kilku odbiorcom konkurować o niego ceną.